วันอาทิตย์ที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

เชื้อล่องหน

เราไม่เห็นเจ้า
จึงหวาดเกรงระแวงกลัวสะท้าน
เร่งสร้างกำแพงมหึมากั้นขวาง

เจ้าเห็นเรา
เป็นแค่สิ่งมีชีวิตกะจิดริดสินะ
จึงโหมขยายเผ่าพันธุ์ให้ระทึกใจเล่น

วันแล้ววันเล่า
จากเมืองนี้เท่านี้
ไปเมืองนั้นเกินรับมือ

ประเทศใดเล่า
ที่เจ้าสังกัดจำกัดตน

ไม่ต้องอาศัยการงานแลกเงินสินะ?
ไม่ต้องการสวัสดิการให้เปล่าใช่ไหม?
ไม่จำเป็นดอก เกียรติศักดินา
ไม่มีชนชั้นวรรณาแท้จริง

เท่าเทียมทุกกระเบียดนิ้ว
สายพันธุ์เสรีของเจ้า
เป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล

| คำแต้ม by ทางหอม |

วันศุกร์ที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

อวนซวน


อวนซวนแก้มกกไม้ได้ฝน
อวนซวนแก้มกอหญ้าได้น้ำ
อวนซวนแก้มนกนาได้หมู่
อวนซวนแก้มมดแดงไต่กิ่งก้าน
อวนซวนแก้มกะปอมคอแดงตอดเงา
อวนซวนแก้มหมอลำฟ้อนเกี้ยว
อวนซวนแก้มหมอธรรมฮวายมนต์
อวนซวนแก้มหมอนาไถฮด
อวนซวนแก้มพี่น้องลงแขกปลูกผัก
อวนซวนแก้มพุสาวส่ำใหญ่
อวนซวนแก้มคนฮักคนแพง
อวนซวนแก้มแดงย่อนอายเว่า
อวนซวนแก้มยามเซ่าออกใหม่
อวนซวนแก้มยามสวยพางาย
อวนซวนแก้มยามบ่ายฮ่มหว้า

อวนซวนแก้มบ่าวคิดหาคึดฮอด
แก้มจอดแก้มแกมคำก้อม
ก่ายเกยก้ำก่องบ่ไกล

| ทางหอม|
22.05.2563





วันอาทิตย์ที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

ยืนพื้นต่างกัน

สุดที่อ่าวโอ้
คล้ายเสาะหาเครือมัดฟืนจากท่งแปน
ให้คนขาสั้นยื้อสูง
ให้คนขายาวย่อต่ำ
ให้คนอ้วนแล่นหัน
ให้คนจ่อยแบกโค่นฟืนใหญ่
ให้หัวใจอ่อนโยนเล่นบทโหด
ให้แววตาอาทรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ
ให้ก้าวสม่ำเสมอซอยถี่ๆ
ให้หมากหมี่เหมิดยางขาวข้น
ให้มื้ออื่นบ่มี
ให้ข้าวในดินชุ่มบ่แตกหน่อ

ต่างยืนยัน
บนแผ่นพื้นเฉพาะ
ยืนหยัดส่ำกกส้มแบง
ยืนบานดั่งกกกะยอม
ยืนหอมคือกกมันปา

ต่างพื้นต่างเฝ้า
เนาสร้างแต่งคอง...

ทางหอม | คำแต้มปี 63


วันศุกร์ที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

ซอดเซ่า

เด็กน้อยบ่ญัง
เหลือแค่พุญีขี้ย่าน
บ่หัวซานำไฮ่นาสวน
บ่คึดนำเอาหุ่นปอ
บ่ป้านแปงคันแท
บ่จักตอกปอกไผ่
บ่เป่าแคนเตาะซุง
บ่เห็นใบหว้าอ่อนอ้อนแสง

แต่ค่ำซอดเซ่า
คึดนำหนี้นำสิน
ห้าพัน สามเดือน
ล้านหนึ่ง ทั้งชีวิต

เด็กน้อยตายจ้อย
แต่ค่ำซอดเซ่า


จากรุ่นสู่รุ่น

ดื่มน้ำเย็นใสจากกระบวย
จากแอ่งตั้งใต้ขดเฟียง
บนตอไม้แก่นหล่อน
จากครุขี้ซี
จากหาบไม้ไผ่
จากบ่าน้าสาว
จากทางดินทรายเดือนหงาย
จากคันก๋อไม้ไผ่น้อย
จากส่างหอมฮากไม้ยาฝน
จากแฮงขุดก่นคนกับนาสวน
จากฮักโฮมตุ้มแต่ง
จากแพงเผ่าพงศ์เชื้อ

จากรุ่นสู่รุ่น
จากน้อยเท่าใหญ่
จนฮอดกองฟอน


วันพฤหัสบดีที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

หอมกลิ่นข้าวนึ่ง

กลิ่นข้าวนึ่งจากเตาถ่าน
หอมไปฮอดไส
หัวใจที่นั่นห่ำฮอนบ่

โปรแกรมสมัย
ล้างสมองและวิญญาณ
ตกแต่งยีนส์ฉาบฉวย
ฉีดฮอร์โมนละครสื่อ
ล่อด้วยยอดวิวยอดรายได้
เพียงใด

หอมกลิ่นข้าวนึ่ง
มาฮอดรึบ่




วันอังคารที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

คำจารึก

เก็บใบไม้มาเป็นกระดาษ
เก็บเศษกิ่งไม้เป็นดินสอ
เขาเดินทางมาทั่วจักรวาล
หมายจารึกผลึกความคิดอ่าน
สักสามคำ
คัดแล้ววาง ๆ ๆ ๆ ๆ
ไม่อาจปลงใจ
ไม่อาจสนิทใจ
ขณะใบไม้ในมือเริ่มเหี่ยว
ขณะนิ้วที่คลึงดินสอกิ่งไม้เริ่มระบม
คำใดกัน
จะเป็นยาอมฤต
สำหรับผู้เดินทางไกลและเหนื่อยล้า
สำหรับผู้อ่อนล้าและสิ้นหวัง
เขาสะอื้นไห้
น้ำตาอาบแก้มกร้านลม
ไม่อาจปลงใจ
ไม่อาจสนิทใจ


วันศุกร์ที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

เลยลำพัง

ลำพังตั้งแต่เกิด
ลำพังตั้งแต่น้อย
ลำพังตั้งแต่ตำอิดตำก่อ
ลำพังตั้งแต่หมอลำพวมโอ่
ลำพังตั้งแต่งวมเหงา
ลำพังตั้งแต่น้อยเอิ๊กต่ำใจ
ลำพังตั้งแต่ฝันก้อม
ลำพังตั้งแต่คิดคะนิงหา...
ลำพังตั้งแต่บาดเจ็บ
ลำพังตั้งแต่ผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ
ลำพังมิพอ
ลำพังต่อๆ ไป
ลำพังอีกยาวไกล
ลำพังบ่เคยลำพอง
ลำพังบ่เคยย่อท้อ
ลำพังบ่เคยเปลี่ยนเป็น
ลำพังในลำพัง
ลำพังเหนือลำพัง
ลำพังซ้อนลำพัง

ที่สุดแห่งชีวิตคือมี 'เพื่อนแท้' จักคน---
แต่สุดท้ายกะต้องตายลำพัง!
แหม่นบ่?


เรื่องแต่งควรช่วยคนเราให้รื่นรมย์

 ผมไปพูดกับวัยรุ่นเรื่องการพัฒนาเรื่องสั้น-นิยายมา มีนักเรียนวิจารณ์เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งอย่างหัวเสีย เขาว่า เนื้อหาสาระในเรื่องนั้นมันไม่ถู...