ค้นหาบล็อกนี้

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ บทกวีแบบคำแต้ม แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ บทกวีแบบคำแต้ม แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2564

อุกเด


อุกนำคันคากเว่าใหญ่
อุกนำเคียขอฮอเว่าหวาน
อุกนำโพสต์เม้นต์ผู้เลิศหล้า
อุกนำบักหญ้าว่าโตเป็นดอกไม้หอม
อุกนำแสงสะท้อนแว่นรถยนต์
อุกนำหนี้ออกลูกหลานแซวคับทีป
อุกนำขื่อคาเฮียนผุทลายม้าง

นกน้อยเงี่ยงหูฟัง
ลมต้องใบกล้วยใบอ้อย
ดอกผักไส่ยิ้มให้ยอดผักหวาน
ดอกบวบโสเหล่กับแมงภู่เผิ่ง
ปล่อยโลกในเฮียน
ปล่อยชานไว่กับแอ่งน้ำ
ปล่อยป่องเอี้ยมไว่กับฝา
ปล่อยไพหญ้าไว่กับคันไม้จ้อง
อุกเด ปานใดสิปล่อยได้คือว่าน้อ

•ทางหอม
ศ.16.07.2564/2021



















วันอังคารที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2564

ทรวงเหงา

เหงายามเช้า
ด้วยอยู่เดียวเดี่ยวโดด
ด้วยไน้คนคิดถึง
ด่วยำน้คนห่วงหา
ด้วยไร้คนนำพา
ด้วยไร้ที่หมาย
ด้วยไร้พลัง
ด้วยแสงเงินแสงทองกลายเป็นฝุ่นไฟและเถ้าถ่านและหมอกควัน

เหงายามสาย
ใครกันเล่าเคยเคียงข้าง
ใครกันนะเคยเป็นแรงใจ
ใครกันเคยพร้อมสู้
ใครหรือคล้ายดั่งเงา
ใครไม่รู้ไม่รู้ว่าเคยร้องเพลงกระซิบแผ่วข้างหู

เหงายามเที่ยง
โหยหิวความรัก
กระหายหิวความหวัง

เหงายามบ่าย
ยอมให้ความเหงาสบตา
ยอมให้ความเหงาสอนสั่ง
ยอมให้ความเหงาบรรจุบทเรียนในอารมณ์
ยอมให้ความเหงาทำโทษที่ไม่รู้จำ

เหงายามค่ำคืน
ทุกนาทียังเปล่าเปลี่ยว
ทุกนาทียังแห้งเหี่ยว
ทุกนาทียังโอดโอยโหยหา
ทุกนาทียังรำพันสุดพรรณนา
ทุกนาทียังเหว่ว้า


เหงาทุกยาม
ทวีเหงาลุกลาม
ปกคลุมและกดทับ
เหมือนภูเขาหมื่นลูก
เส้นหญ้าน้อยนี้
มิอาจขัดขืนและหลบเลี่ยงหนีหาย.

||ทางหอม|
อัง. 6 ก.ค. 2564

ช่างแอร์หนุ่ม ไม่นึกว่า เจ้าของร้านมาเอง

บุนทอน ดอนโขง เรียบเรียงและเล่า เรื่องจริงดลใจ (พฤหัสบดี ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๕) หนุ่มใหญ่ผู้ผัว มีโอกาสได้คุยกับคนติดแอร์ ใช่แล้ว ชายวัยสักสามสิบปี...