บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก มกราคม, 2021

หนี้ ในคำผญาเป็นยังไงบ้างน้อ

รูปภาพ
ใครเป็นหนี้เหมือนผมบ้าง ใครเป็นแล้วดี ใครเป็นเแล้วร้าย ช่วงโควิดหนี้เพิ่มหรือลด ช่วงต่อไป ทำไงดี เห็นนามบัตรหว่านอยู่หน้าบ้าน โอ เจ้าหนี้กำลังโฆษณา โอ ลูกหนี้กำลังจะเพิ่มจำนวน? ลองอ่าน ผญา ของ บ่าวทิ เพื่อเป็นกำลังใจกันครับ บัตรเอยบัตรผู้เงินงอกออกตื่มเป็นโกดัง ให้ความหวังคนจนผู้อยากมีมาใช้ เจ้าดอกหลายเป็นตาย่าน หาได้คืนไวไคแน เจ้าที่เอาดอกหน่อย มาดีแท้ส่อยเบิ่งกัน ท่านเอย. ลองอ่านออกเสียเบิ่งเดอครับ คือสิพอได้ยิ้มหัว สู้ต่อไปครับ เป็นกำลังใจกัน เชิญไป กดติดตาม ช่อง BaawThi ใน YouTube ไปฟังเสียงผญา หนี้... https://youtu.be/rcrBPgO_kl4

ทำไมเขียนนวนิยายไม่ได้ เขียนนวนิยายไม่จบ | #5 คิดเขียนนวนิยาย กับ ทางหอม บทเรียนจาก 'ข่อหล่อเพื่อนกัน'

รูปภาพ
ปัญหาสำคัญของคนเขียนนวนิยาย ที่ไม่สามารถเขียนมันออกมาได้ หรือเขียนแล้วแต่ไม่สามารถเขียนจบเรื่องได้ ผมว่ามันมีหลักๆ อยู่ 3 ข้อ   ลองตามมาดูกัน ปัญหาแรก  เป็นปัญหาของคนประเภทเป้าใหญ่ คิดใหญ่ คิดแบบมืออาชีพ ต้องเขียนแบบนั้นแบบนี้ ต้องมีโครงเรื่องดีๆ ก่อน ต้องมีปมสุดยอดก่อน ต้องมีตัวละครในฝันก่อน... พวกนี้ ยากที่จะลงมือเขียน การคิดใหญ่คิดมาตรฐาน มันเป็นกำแพง เป็นลำคลองขวางกั้น ทำให้ต้องรอ... รอให้ได้ครบตามนั้นจึงจะลงมือ  เชื่อเถอะ ผมว่าคนเราถ้าคิดไป รอไป ให้พร้อม ให้เลิศ... อีกนานกว่าจะได้เริ่ม อาจแก่เฒ่า หรือ ตายไปก่อนจะได้ลงมือ ปัญหาข้อสอง เป็นปัญหาของคนประเภท ทำไม่ได้ ทำไม่ได้ เขียนไม่ได้ เขียนไม่เป็น พวกนี้ ส่วนใหญ่จะอ่านนิยายมาพอสมควรนะ อ่านแล้วสนุก อ่านแล้วประทับใจ เลยพลอยเห็นว่าการเขียนเป็นเรื่องของคนเก่ง คนมีพรสวรรค์ จึงดูถูกตนเองว่า เราไม่เก่ง ไม่มีพรสวรรค์  เขียนไม่ได้หรอก  พวกนี้ น่าเห็นใจและน่ารำคาญใจด้วย ปัญหาข้อที่สาม เป็นปัญหาของคนธรรมดาทั่วไป คือ เรื่องอะไรจะต้องเขียน มันไม่ใช่หน้าที่ ไม่ใช่งานสำคัญอะไร  คือเป็นพวกไม่เห็นค่าของนวนิยาย แน่นอนครับ เมื่อไม่เห็นค่าสิ่งนั้น ก็เป

ชีวิตผู้แต่งกับตัวละครในนวนิยาย เกี่ยวข้องกันไหม? | #4 คิดเขียนนวนิยาย กับ ทางหอม บทเรียนจาก 'ข่อหล่อเพื่อนกัน'

รูปภาพ
หากถามว่า ผู้แต่งกับตัวละครต่างๆ ในนวนิยายของเขา เกี่ยวข้องกันไหม? คำตอบคือ เกี่ยวข้องแน่นอน  ส่วนจะเกี่ยวข้องมากน้อย แค่ไหน อย่างไรนั้น ก็ขึ้นอยู่กับผู้แต่งว่าจะให้ สำหรับ ข่อหล่อเพื่อนกันนั้น ตัวละคร ข่อหล่อ คือบางส่วนเสี้ยวของชีวิตผู้แต่ง  นิสัยรักการอ่าน การเขียน ชื่นชอบธรรมชาติ นั่นแหละใช่เลย รวมถึงเรื่องราวของฉากที่ตัวละครเข้าไปอยู่ ก็ล้วนเคยเกิดขึ้นจริง เป็นสถานที่ที่ผู้แต่งเคยไปใช้ชีวิตมาก่อน ตัวละครอื่นๆ ไม่เว้นแม้แต่กะปอมก่า ก็คือตัวละครจริงที่แวดล้อมผู้แต่ง พยายามหยิบเอาจุดเด่นและความประทับใจมาจินตนาการต่อ ลองดูนะครับ  หากใครคิดแต่งนวนิยายแล้วคิดตัวละครไม่ออก หรือไปต่อไม่ได้ ลองทบทวนตัวเอง หาแง่มุมของชีวิตที่เราอยากฝากประทับไว้ในนวนิยายมาชุบชีวิตให้เกิดตัวละครใหม่ๆ หรือไม่ก็หยิบชีวิตคนรอบข้างที่เราประทับใจ ชื่นชม ชื่นชอบ หรือแม่แต่ คนที่ราเกลียด เราไม่พอใจ ก็สามารถกยิบมาจินตนาการต่อ ให้เกิดตัวละครที่เหมาะสมและมีสีสันในนวนิยายของเราได้

ร้างบางเหล่า | เล่าความหลัง

รูปภาพ
ตอนเด็ก งานเลี้ยงควายยังเป็นของพ่อ  แต่พอโตขึ้น รู้ความ พ่อก็โอนหน้าที่นี้ให้ผม  คิดย้อนไป นับเป็นโชคดีของผม ที่ได้ฝึกทำงาน พาควายไปเลี้ยง ตักน้ำ เกี่ยวหญ้า อาบน้ำให้ควาย ได้รู้จักควายหลายตัว  ควายบางตัวดื้อ ไม่ฟังความ เวลาเดินไปตามคันแทนา ชอบตวัดลิ้นเกี่ยวดึงต้นข้าวมากิน บางตัวเป็นควายคะนอง เวลาฝนตกชอบออกกำลังกาย วิ่งไล่ขวิดควายตัวอื่น จนผมนึกโกรธมัน โดยเฉพาะตอนที่ต้องฝ่าลมฝนขณะฟ้าคำรามและส่องประกายแวบวาบปลาบแปลบ เพื่อไปแยกคู่มวยควายออกจากกัน พ่อจะซื้อควายมาใช้งาน ไถคราดนาข้าวสวนหอมกระเทียม สาม-สี่ปีก็ขาย แล้วซื้อตัวใหม่ เอาเงินส่วนต่างไว้ทำทุน เท่าที่จำได้ มีควายตัวใหญ่กำยำ แผ่นหลังแบนพอดีขึ้นนั่งควบไม่เจ็บก้นกบ เราผูกพันกันมาก  ค่ำนั้น ที่ไทแขกมาซื้อเพื่อนไป ผมไม่ยอมลงเฮือนไปบอกลามัน เคยบอกพ่อให้เอามันไว้ ไม่ต้องขายได้ไหม พ่อไม่ตอบ  รุ่งเช้ากลับจากไปเก็บใบหม่อนที่สวนกับย่า เราเห็นเพื่อสี่ขาถูกล่ามไว้ให้เล็มหญ้าที่โพนทางผ่าน ผมยืนจ้องตาเพื่อนอยู่นาน น้ำตาพาลจะไหล เดินจากมาด้วยความอาลัยรัก ไม่รู้ว่าเพื่อนจะถูกขายต่อไปไหนบ้าง... นั่นคือรสชาติความจริงของชีวิตแบบหนึ่ง มีพบ มีพราก แต่ก่อน

คำแพงคน

เหมือนลมหนาว กับป่าข้าวกำลังอวดรวงทองคำ ลมหนาวพัดรวง รวงล้อรับขยับยิ้ม คำพูด มีราคา แพงค่ากว่ารวงทอง รักษาคนพูด ดูแลคนเขียน --- ทางหอม 22.01.2564

เรื่องจริง ความสุขง่ายๆ ถ่ายคลิปธรรมชาติ

รูปภาพ
(ผญาก้อม) ความสุขข่อย   ด้อยค่าราคาเงิน ฮิมทางเทียว    ใหม่มีหลายล้น มวลหมู่ไม้        หญ้ากอแกมก่าย กดถ่ายไว่         สะออนบั้นชื่นบานฯ บ่าวทิ | BaawThi ไปยาม ไปกดติดตาม ไปชื่นบาน...ที่ https://www.youtube.com/c/BaawThi?sub_confirmation=1

จริงไหม? คำพูดร้ายกว่าอาวุธใดๆ | ทักทายด้วยบันทึก

ผญา คำพูดเชิงปรัชญาของลาวโบราณว่าไว้ "เก่าสิฆ่าสิบสิฆ่า ให้เอาแก่นขะยุงตี "อย่าสุเอาบาลี    ต่อยตีตางฆ้อน" ถอดความตามตรงได้ว่า หากตั้งใจจะฆ่ากันจริงๆ จังๆ แล้ว ให้เอาไม้แก่นขะยุงตีให้ตายเสีย อย่าเอาคำพูดโวหารที่มีคมบาดลึกลงในใจมาต่อยมาตีมาฆ่ากันเลย ความหมายโดยอนุมานก็คือ คำพูดให้ร้าย พูดให้เจ็บใจนี่  มันร้ายลึกล้ำกว่าอาวุธใดๆ  เราจะเห็นว่า ข่าวคนผิดใจกัน ทำร้ายกัน ไปดูสาเหตุจริงๆ ต้นเรื่อง ไม่ตอนใดก็ตอนหนึ่งย่อมมีเหตุแต่ "คำพูด" ปนอยู่ ไม่มากก็น้อย สุนทรภู่ มีวรรคทองอมตะขับเน้นความเป็นกวีของท่าน ก็มีวรรคเกี่ยวกับคำพูดอยู่ด้วยเหมือนกัน เช่น ถึงบางพูด พูดดี เป็นศรีศักดิ์ มีคนรัก รสถ้อย อร่อยจิต แม้นพูดชั่ว ตัวตาย ทำลายมิตร จะชองผิด ในมนุษย์ เพราะพูดจา เกี่ยวกับเรื่องคำพูดนี้   ดู-ฟังรายการพูดข่าวทีวีช่องหลักในประเทศของเรา ทุกช่อง ย้ำ "ทุกช่อง" แทนที่เราจะได้ฟังเนื้อข่าว ชัดๆ จริงๆ โดยเฉพาะข่าวที่มี "คนล้ม"   เรากลับได้ฟังคำพูดทำนอง >ตัดสิน >ซ้ำเติม นี่ขนาดเราไม่ได้เป็นคนๆ นั้นนะ เรานังอด "น้อยใจ-โกรธขึ้ง-เกลียดชัง" แทนเขาไม่ได้

4 ขัว-สะพานแห่งชีวิต กับสิ่งที่ต้องรู้

รูปภาพ
 #ผญาชีวิต เพลินคิดคำคม "ขัว" หมายถึง สะพาน คำลาวโบราณ มีเสน่ห์ ชวนรำลึก และทบทวน ติดตาม ไม่พลาดรับชมคลิปใหม่ได้ที่ช่อง BaawThi https://www.youtube.com/c/BaawThi?sub_confirmation=1 รับชม 4 ขัว-สะพาน...