ใผกัน

ระหว่างวันอันหมกไหม้
ไอเย็นในใจใครห่อรัก

ระหว่างวันอันมืดมน
แสงในใครส่องทางห่วงใย

ระหว่างทางกำแพงภูผากั้น
อุโมงค์ใครเจาะขุดให้ความหวัง

ระหว่างแผ่นดินแล้งเข็ญเป็นทะเลทราย
โอเอซีสใครผุดแผ่เผื่อเอื้อน้ำและอาหาร

ระหว่างหัวใจหม่นเศร้าใกล้สูญลับหลับและดับ
สีสันชีวิตชีวาแห่งรอยยิ้มใครปลุกให้ตื่นเติมต่อลมหายใจ

ระหว่างนั้น
ใครกันดั่งต้นไม้วิเศษ
ต้นสุดท้ายในแผ่นดิน
ให้ร่มเงา
ให้ยอด ใบ ดอก ผล
เตือนว่า อย่างไรเสียก็อย่าถึงขั้น
"ยากจนจิตวิญญาณความเป็นคน"


ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ยังอยู่ | Still at the same place

ผู้ข้องอยู่นาน | Longtime participant

ผู้บันทึกรัก