มิ่งมโนน้อม

พั้วดอกสะหมั่งเหลือค้าง
กอต้นหนึ่งเดียว
ยังยืนมั่น
คองทางผุไกลถิ่น
บ่ได้ทุกข์ยาก
หากแต่มั่นคงดำรงอยู่
คล้ายกบเข้าไง
ดั่งรูปสลักหิน
สำเนาชีวิต
รอกวีและจิตรกรเอก
ปลุกชีพฟื้นคืนแผ่นดิน
แล้วชวนกันมาๆ
เอื้อยดอกมันปา
อ้ายดอกจาน
ลุงป้าดอกขะยอม
อาอาวดอกส้มแบง

ฮ่วมเดินเป็นหมู่
อยู่เป็นบ้านเป็นเมือง
ให้หน่อแหนงแนวพันธุ์สะเลเต
ก้านก่องดอกสกาว
ฮุ่งเฮืองเต็มพื้น

ทางหอม
อ.10.03.2020


ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ยังอยู่ | Still at the same place

ผู้ข้องอยู่นาน | Longtime participant

ผู้บันทึกรัก